ترانه ی دردهایم کو؟

فریاد سکوتم کو؟

نفیر باد در شبهایم کو؟

آوای بر دارم کو؟

قلم به دستم

مهر سکوت بر لبانم

بغضی  در گلویم

و هزاران حرف در چشمانم

قلم شکست

 و تکه هایش

زخمی عمیق بر وجودم جا گذاشت

که هر روز بیشتر سر وا میکند

زخمهایم در وجودم نفوذ کرده

 زخمهایم عفونت کرده

و بر تمام تنم سرایت میکند

زخمهایم طغیان کردند

باران حرفهایم ازچشمانم میچکد

تابم نیست

باید در سکوت حرفی زد

قلمم با باتوم خورد شد

و غرورم له شد

اما

خون در رگهای من هنوز جاریست

قلمم بغضم را شکست

شعرهامان سرخ ُ

حرفهامان ذاتا ممنوع

دور لبهامان خطی قرمز

سرهامان سبز

قلم هامان سرخ

زبان سرخ سر سبز میدهد بر باد

بی تابم

قلمم کو؟

بادا باد...

بر ما چه گذشت...!

کس چه دانست چه سازی میزند دنیا

دیدگانم سخت بارانیست

و پر از غم شده ام

در میان این همه تاریکی

سوسوی نور امیدم

چراغ راه من است

و حُرم گرمایش

در این تاریکی مطلق

در این سرمای محض

گرما بخش وجود بی جان من است

خون در رگهایم

یخ زده

دیواره ی قلبم

از مسمومیت زمان

ترک برداشته

و دارد میترکد

قلب من تاب ماندن ندارد

و درون سینه ام نمیگنجد

دل من تنگ شده

حجم آن را رسوبات دوران پر کرده

تن من

در خفگان این تاریکی شوم پوسید

و ذهن من به اساطیر پیوست

و پر از پرسش شد

و در اندوه زمان گم گشت

ذهن مبهوت و پر تلاطم من را

علامت سؤال بزرگی فراگرفته

که در میان تعجبهای من پنهان شده

من تعجب میکنم وقتی

کودکی ناتوان کودکی اش را بر سر چهارراه میگذراند

وقتی دستی بلند میشود تا محکم بر هیبت دیگری بنشیند

وقتی شیشه ی غرور هم نوعمان را خورد میکنیم

و مغرورانه میخندیم

وقتی آدمی! خون میریزد

وقتی با لذت به لحظه ی جان دادن یک انسان نگاه میکنیم

و تفریح میکنیم!!!

و با شادی هورررررا میکشیم

من تعجب میکنم وقتی میبینم

که اختیار و ماهیت انسان ها را به جبر میگیریم

و برده وار

چگونه زیستن را برایشان دیکته میکنیم

بنویس...

نقطه سر خط .

من تعجب میکنم وقتی...

وقتی...

وقتی...

و در شگفتم که چرا به این عجایب هزارگانه نمیاندیشیم...!

و در تلاطم تعجب هایم و این همه پرسش های بی پاسخ

مبهوت مانده ام...

که چگونه ما آدم ها!!!

در میان این همه بوهای تند که مشام را می آزارد

چو سگ مقاومیم

و از روی غریزه زندگی میکنیم...؟!!!

و مدهوش رویا

در خوابی عمیق فرو رفتیم...

حنجره ی پر فریاد من از بغض خفه شده

و ناتوان است

من میخواهم اندوه زمان را٬ در تلخی تاریخ ترکیب کنم

و از معجون سُکر آور آن بنوشم

و از تلخی اندوه سر مست شوم

و از خواب مدهوش

مست و مدهوش

آه که بر ما چه گذشت...

کاشانه ام٬

خانه ام  کو ؟

این دل دیوانه ام کو؟

مستی شاهانه ام کو؟

درد من شد

حرف من شد

خفته در بند بند من شد

آه من شد

یار من شد

تا ابد در جان من شد

قلب من برد

عمر من برد

آرام و آسایشم برد

از ازل در کار من شد

ماه من شد

شام من شد

آفتاب بامداد من شد

نور من گشت

شور من گشت

نغمه ی تنبور من گشت

کور گشتم

دور گشتم

من ز خود مهجور گشتم

راه من شد

پای من شد

چشمه ی افکار من شد

جوی گشتم

رود گشتم

در پی معشوق گشتم

مست گشتم

پست گشتم

اندکی در خود نشستم

در درون خود شکستم

نور دیدم

در دلم محصور دیدم

یار یافتم

آن مه عیار یافتم

در دلم آشکار یافتم

من به من آرام باختم

بر خودم چون باد تاختم

من را بر دار ساختم

تیغ عشق بر من آختم

من به خویشتن باختم

من ز خویشتن یاختم

باختم من

یاختم من

تا ز نو ساختم من

بر ما چه گذشت...

تا خود را

درون چاه تهوع آور جهلِ ذهن مفلوک تاریخِ زخم خوررده ای

که بوی تعفنش،

مشامم را پر کرده

بیندازی...

 و من چو شاهین شکیبایی در پی ات

چرخ زنان

تو را از مردار می هراسانم

با چنگ هایم چنگت میزنم

و تو خرامان ز من میگریزی...

 گمان کز کفتاری در پهنای سپهر...

یا کرکسی بر بلندای مهر...

 و تیزی چشمان من در اوج

تاریکی چاه را میدید...

 بی آنکه بدانی

من!

تو را می جویم

به افکارم سر زده ام

تلی پوچ است...

مشتی مبهم...!

انبار تمناهاست...

که در آن دردها و بُهت ها گره ی کور خورده اند

من میان این همه گنگ گم شده ام

گرفتارم....

گرفتار ذهن خود

و هنگامی که از روزنه ی عقل به بیرون مینگرم

قلبم اِرور میدهد

از ادامه وا می ماند

میخواهد بشکند٬

وقتی...

شقایقها میمیرند

و ذهنشان به زنجیر کشیده میشود

و یادشان را پاک میکنند

و جای آن سیمهای خاردار میکشند

خرافه ها را که روی خون آبه ها سُر میخورند

با کلام زیبا به تصویر میکشند

و انسانیت را در میان پرده بی هویتی به نمایش میگذارند...

 وقتی شقایق ها نباشند

زندگی فقط معنای نفس کشیدن میدهد

خرافه جای اندیشه را میگیرد

بی آنکه بدانیم

سیم های خاردار را گلستان میبینیم

بیماریم و سلامت ها را بیمار میبینیم

و از ترس مُسری بودن٬ آنها را قرنطینه میکنیم

من از روزنه ی عقلم به بیرون مینگرم

انسانیت را میبینم که اُفول میکند

دم نمیزنم

لب ورمیچینم

و درون سکوت خود حبس میشوم

به گوشه ی ذهن خودم کز میکنم

گرفتارم

گرفتار ذهن خود

و گره های درون ذهنم دم به دم کورتر میشوند

و میان این همه گنگ گم میشوم

نکند که من بیمارم...!!!

نکند که روزنه عقلم را کور کنند...!!!

گِل بگیرنش...

باید کاری انجام داد

من به این می اندیشم

ذهن من تاب ندارد

نمیخواهد بشکند

باید در سکوت حرفی زد

باید روزنه ی عقل ها را باز نمود

شاید شقایق ها را بتوان یاد کرد...

از مقابل فروشگاهی رد میشدم که عقابی رو سر درش گذاشته بود همه هم دورش جمع بودن و عقاب فقط نگاهشون میکرد و دست به دست میشد...

عقاب بود ولی پرواز نمیکرد،اوج نمیگرفت،شکار نمیکرد،فقط از شانه ای به شانه ی دیگری می نشست و از دست صاحبش غذا میخورد، اما عقاب بود و نبود، شکل عقاب بود ولی ذات و ماهیت عقابو نداشت ، شاید قناری بود...! اما عقاب نبود، درست مثله ما که شکل انسانیم ولی ماهیت و انسانیتمونو به فراموشی سپردیم...

 بر ما چه گذشت؟! نمیدانم...!

بوی تهوع از در و دیوارش می بارد

و در عمق سکوت سرسام آورش

صدای خش خش دندان موشی

موذیانه در دالان تاریک و مخوف می پیچد

که سخت می آزارد مرا...

سوز و سرما

از سو سوی شمعی که در دست من است٬

کم کَمَک می کاهد

نقطه ای در این تاریکی و ظلمت

که آن هم رو به تاریکی رفت...

استخوان هایم از فرط سرما مور مور میشود

و پوستم ترک میخورد

خس خس نفسی مرا مجذوب می کرد

سرد بود

تنی بی جان

که امید آخرش بود برای زندگی

برق چشمانش دگر خاموش بود

آهی کشید...

پلکی زد و به تمسخر خندید...

"آخر قصه ی ما..."

آخرین جمله ای بود که گفت

صدای خس خس دگر قطع شد

و فقط وز وز سرما بود و سوز

و صدای موذیانه ی خش خش دندان موشی

همه جا تاریک است

و همین سخت می آزارد مرا

امشب آسمان مال من است...

برف٬

سپیدی زمین٬

مه دوران٬

سردی زمان٬

مال من است...

آسمان هم درد من است...

دلمان از غم مست٬

و من از مستی و یکدلی چرخ و زمان سرمست ترم...

دردهامان درد است

سینه هامان سرد است

و صداهامان پر بغض

حُرمی از حجم سپید

زمین دلسوخته را پوشاند

جَو کُرکین شده است!

نکند پنبه ی قلب آسمان را زده اند؟!

دل من تنگ شده٬

و خون جاری در رگهایش یخ زده است...

منجمد گشته...

دل من میخواهد...

به میان حجم سپید زمین بروم...

و تن دلسوخته ام٬

با زمین دلسوخته٬

یک دست شود...

محو شود...

وای...!

چه دلگیریه نشاط آور و گُنگیست وقتی٬

یک رنگ است آسمان با دل تو...

آسمان با دل پر درد من یکسان شده است

آسمان شکله دل انسان شده است

او هم بر دل پردرد و یخ زده ی ماها می بارد

او هم دل رنج دیده و ویران شده ی انسان ها را میشناسد

او هم دانست که

بر ما چه گذشت...

(اولین برف و سرمای پاییزه زمستانیه ۹۰)

تک تک افکارم را با تو...

میخواهم صدایی بشنوم٬ مملؤ از دردهای مشترک...

میخواهم سنگینیه این درد را به تنهایی روی دوشم احساس نکنم

میخواهم کمی سبکتر شوم...

هم صدایی٬

هم دردی٬

هم حسی٬

هم فکری٬

همراهی میخواهم...

میخواهم با تو فریاد زنم شاید٬

صدایم شنیده شود...

صدای من به تنهایی دگر آن طنین پر آهنگ را ندارد...

صدای من دارد کم کم رو به خاموش میرود...

میخواهم هم صدایم باشی...

بیا با هم فریاد بزنیم٬

با هم ببینیم٬

با هم بیاندیشیم...

بیا تا بلندتر فریاد بزنیم...

صدای من به تنهایی به گوش نمیرسد...

صدای من در درونم منعکس شده٬

و باز خورد صوتی اش به دیواره ی وجودم٬

تنم را میلرزاند...

و سخت مرا می آزارد...

بیا هم صدا شویم...

و پس لرزه های فریادهایمان را٬

چو آتشفشان خروشانی٬ فوران کنیم

بیا هم صدایم شو...

انسانی یا مجسمه ی انسان؟!

بیا حرف بزنیم حرفهامان خودمانیست...

ما همه اعضای یک پیکریم٬

بیا من و تو را جمع ببندیم!

آوای ما خوشتر است...

ما یک بخش بیشتر ندارد...!

بیا یک بخش شویم...

بیا با هم معنای انسان شویم٬ یکسان شویم...

بیا کمی خودمانی تر حرف بزنیم...

بیا برای یک بار هم که شده خودمان باشیم٬

با خودمان رو راست باشیم...

بیا روح خود را صیغل دهیم٬عاری کنیم...!

حقیقت خویش را جاری کنیم...

بگو٬ راست بگو

ما انسانیم یا فقط مُهر انسان را به دوش میکشیم؟

و انسانیت زیر پاهامان متلاشی میشود؟

مشامم پر است از دروغ٬ از ریا ٬از فریب٬ از خیانت٬ از کثافت...

بیا با همدیگر ناجی انسانیت٬ از گندزار تهوع آور جهل باشیم

بیا با هم ذهنمان را آزادانه آغاز کنیم...

ذهن های محصورمان را باز کنیم...

در این هبوط یخ و ظلمت٬

به سوی فردای بهتر پرواز کنیم...

بیا روح خود را صیغل دهیم٬عاری کنیم...

حقیقت خویش را جاری کنیم...

واژه ی زندگی را جور دیگر بازی کنیم...

 بیا انسانیت را واکاوی کنیم...

کوروش بزرگ ای نماد انسانیت بیدار شو زیرا که ما همگی خوابیم......

چه روزگاریست...!

روزگاری مردی دنیا رو با اقتدار و انسانیت و بزرگی و با عشق و ذهن آزاد و روشن به نام پاک آریایی و اندیشه و گفتار و کردار نیک آزین میکنه٬ ایرانو جهان٬ و جهانو آریایی میکنه و منشوری گردآوری میکنه و به اجرا در میاره که جهان امروز با این همه امکانات٬ هنوز نتونستن مثله اونو تدوین کنن٬ چه برسه به اجرا درآوردنش...!

و امروز ما فرزندانه همون انسانیم و بوی گند و تهوع آورمون جهانو آزین کرده و تونستیم با پندار و گفتار و کردار کثیف خودمون دنیا رو به نام پاک آریایی تزیین کنیم و آشفته وار و بی هویت به درستی خودمون اصرار کنیم تبریک میگم٬ ما تونستیم با رفتارمون از انسان بودن خودمون انصراف بدیم...!

کوروش ای انسان بزرگ که میشه واژه ی انسانیتو از وجود و ذات تو معنا کرد میلاد پر سعادتت رو تسلیت میگم. ما لایق بزرگانی چون تو نبودیم وقتی حتی نامت هم برای ما ناآشناست و از شخصیت و منش و رفتار و برخوردت بیگانه ایم٬ چطور تو را ادعا کنیم و اسمت را فریاد بزنیم؟! ما فقط ننگ و شرمساری برای تو به ارمغان می آوریم و انکاری بیش بر شعور و انسانیت تو نیستیم و حتی آن مقدار هم نیستیم که به پستی و زشتی های خودمون اعتراف کنیم و بی اطلاع از آرامگاهت هیچ اعتراضی به نابودسازی آن نمیکنیم و به از بین رفتن مرقد بیگانگان فریاد میکشیم و برای بازسازی آن بیگانه دست به هر کاری میزنیم و از اصل خود غافلیم...

نمیدونم به چه رویی سالروز میلادتو به این سخنان پرت و ناآشنا آلوده کردم٬ ببخش...

ولی به ته خط رسیدم٬ روحم از سکوت سنگین شده و قلبم تیر میکشه به دنبال انسانی میگردم به راه تو آشنا...

شیشه ی پنجره را باران شست...

از دل من اما٬

چه کسی نقش تو را خواهد شست...؟!

این روزها چه بارانیست چه طوفانیست آسمان هم پر از درد است زمین به اندازه ی وزن آدم هایش بغض دارد و به خود میلرزد باد از شدت خشم فریاد کشان به دیوارها مشت میکوبد ابرها میگریند و آه از آفتاب...

و خورشید از شدت شرم پشت ابرها پنهان شده...

من پشت شیشه ی پنجره به دورها خیره شده ام٬ قلبم زمین٬ نفسم باد٬ چشمانم ابر٬ اشکانم باران و ذهنم آسمانیست...

همه را پشت گونه های شرمسارم پنهان میکنم آفتاب نگاهم را که در کشاکش بهت و بغض و درد و دغدغه سنگین شده کنار میکشم و به اتفاقات می اندیشم...

ما چه کرده ایم؟!به راستی چه بر سره ما آدم ها آمده؟؟؟!!!

بر ما چه گذشت...؟!

چه جالب است وقتی در منتهای خط میرسی و از نگاهت همه چی پایان یافته، وقتی که انسانیت در میان مشغله ی ذهنی انسان ها محو شده و پشیزی نمی ارزد، و ناامیدانه به اطرافت مینگری و پوچی میبینی، پیامی از یه غریب آشنایی دریافت میکنی که تو هم برایش گمنام وگنگی و در کمال ناباوری ناآشنای آشنا هم چون تو مسموم این خفگان شده و غریبی میخواهد برای شنیدن دردهایش و تو با او همدردی٬هرچند ساده لوحانه باشد میخواهی باورش کنی...!

و چه جالبتر است وقتی که برای از کف ندادن انسانیتی که باید داشته باشی، شگفت زده، در بهت و ناباوری تحسینت میکند و برای یافتن لکه های کثیف دروغ با سوالات متفکرانه ی روانشناسی شخصیتت را شخم میزند و حیرت زده میخواهد با تو همدردی کند...!

امروز چه روز جالب و زیبایی بود...

به راستی چه بر سره ما آمده؟!

 درود بر دوستان عزیزم

میخوام یه کم از خودم بگم تا بیشتر با من آشناشید.اسمم پریسا با کوله باری از حرفا و درد دلهایی که گفتنش خیلی سخته نگفتنش بغضه٬ مثله خیلیایه دیگه بین علم و ثروت٬ علم رو به ناچار انتخاب کردم البته همچین بی علاقه هم نیستم خب اینجوری بزرگ شدم همچنانم محصل میمونم٬آخه دوره ی دکتری مثله پایه ی ابتدایی وا۳ خونواده ی منه. با نهایته تأسف باید بگم بیکارم٬ از سن منم بهتره ندونید زیاد مهم نیست کوچیکه هر کس که آدمه و آدمیت سرش میشه هم هستم قصدم از نوشته هام همون درد دلاییه که گفتم چیزایی که به راحتی از کنارش رد میشیم و زیره پا لهش میکنیم شایدم به سادگی داریم ذات و اصلیته خودمون رو گم میکنیم و حواسمون نیست٬ اشتباهایی که شاید منم مرتکب بشم و شاید شما...

بیا مرورشون کنیم٬

میخواهم بگویم...

شعری

قلمی

شوقی

مشترک دردی...

بیا تا که تکرار کنیم واژه ی آدمیت را

بیا دوباره با هم معنا کنیم

انسان را

آدمیت را

بیا ما شویم

همگی دریا شویم

به یک معنا شویم

بیا تا که انسان شویم...

امیدوارم از من خسته نشید و بازم به من سر بزنید خونه خودتونه ...